Duchowość Drogi
Gdzie droga staje się nauczycielką życia
Bracie/siostro, który zbliżasz się do Cammino dei Cappuccini i przygotowujesz się do jego przejścia, pamiętaj: życie duchowe nie jest abstrakcyjne. Jest tak konkretne, jak konkretna jest droga. Jest ono utkane z gestów, słów, twarzy, spotkań i relacji. Kiedy codzienne życie otwiera cię na spotkanie, na relację miłości z Bogiem, z braćmi i siostrami… to właśnie jest życie duchowe! Nie religijny intymizm zamknięty w czterech ścianach, ale życie, które tętni pod stopami wędrowca.
Dlaczego więc wyruszać w drogę? Aby odzyskać każdą chwilę i odkryć, że kryje się w niej znacznie więcej, niż widać na powierzchni. Życie, które prowadzimy, jest często gorączkowe, szybkie i momentami alienujące. Droga zaprasza nas do zwolnienia, pozwalając nam odkrywać krok po kroku piękno i to „coś więcej”, na co czeka serce i co Duch nieustannie w nas szepcze.
Przed tobą wielu braci przemierzało te szlaki. Jako synowie świętego Franciszka zanurzali się w pięknie i trudzie drogi, pamiętając o słowach Świętego z Asyżu, który zachęcał braci, by szli przez świat jako „pielgrzymi i obcy”. Droga staje się w ten sposób nauczycielką życia i jego metaforą.
Wędrówka przypomina nam również, że trud jest nieodłącznym towarzyszem człowieka. Nie da się go uniknąć: co więcej, często to właśnie trud daje nam największe lekcje. Przypomina nam, że nie jesteśmy wszechmocni, jak czasem chciałoby nam wmówić społeczeństwo, ale ograniczeni, krusi i potrzebujący pomocy. I w trudzie drogi odkrywamy, kim naprawdę jesteśmy: ukochanymi dziećmi, które aby iść naprzód, potrzebują kogoś innego, Innego, który wspiera, towarzyszy i idzie z nami.
Nikt nie zbawia się sam, tak jak nikt nie może samotnie przejść drogi życia. Droga uczy nas, że drugi człowiek nie jest wrogiem, przed którym należy się bronić, lecz bratem, którego należy przyjąć, ponieważ prawdziwi pielgrzymi prędzej czy później odkrywają, że istnieje Bóg, który pozwala nazywać się Ojcem i który kocha wędrować z człowiekiem.
Celem drogi nie jest bowiem miejsce, lecz spotkanie: spotkanie z obliczem, osobą, naszym Panem Jezusem Chrystusem. I podczas gdy idziemy ku Niemu, zauważamy, że On już wyszedł nam naprzeciw i idzie z nami; oddycha naszym powietrzem, jest obecny przy naszym stole, rozświetla nasze uśmiechy, dźwiga z nami ciężar dni. On, Syn Boży, bierze nas za rękę i prowadzi do domu Ojca, gdzie nasze kroki znajdują dopełnienie.
Obyś i ty, podobnie jak Franciszek z Asyżu i wielu świętych pielgrzymów wszystkich czasów i miejsc, spotkał Pana na drodze, którą zamierzasz podjąć. Proś o oczy zdolne rozpoznać obecność Ojca w trudzie i pięknie, które postawi przed tobą droga. Serce zaś rozgrzeje On sam!
Dobrej drogi, pielgrzymie!