Spiritualiteit van de pelgrimstocht
Waar de weg een leermeester wordt
Broeder/zuster, die je de Cammino dei Cappuccini nadert en je voorbereidt om deze te bewandelen, onthoud: het spirituele leven is niet abstract. Het is even concreet als de weg. Het is verweven met gebaren, woorden, gezichten, ontmoetingen, relaties. Wanneer het dagelijks leven je openstelt voor de ontmoeting, voor de liefdesrelatie met God, met je broeders en zusters… dat is het spirituele leven! Geen religieus intimisme opgesloten tussen vier muren, maar het leven dat stroomt onder de voeten van wie wandelt.
Waarom dan op pad gaan? Om elk moment terug te winnen en te ontdekken dat er veel meer in zit dan wat aan de oppervlakte verschijnt. Het leven dat we leiden is vaak hectisch, snel en soms vervreemdend. De pelgrimstocht nodigt ons uit om te vertragen, waardoor we stap voor stap kunnen herontdekken de schoonheid en dat ‘meer’ waar het hart op wacht en dat de Geest in ons blijft fluisteren.
Voor jou hebben veel broeders op deze paden gewandeld. Als zonen van de heilige Franciscus hebben ze zich ondergedompeld in de schoonheid en de inspanning van de weg, zich de woorden herinnerend van de Heilige van Assisi die de broeders uitnodigde om door de wereld te gaan als “pelgrims en vreemdelingen”. Zo wordt de weg een leermeester en metafoor van het leven.
Wandelen herinnert ons er ook aan dat inspanning een onafscheidelijke metgezel van de mens is. Je kunt het niet vermijden: sterker nog, vaak is het juist de inspanning die ons de grootste lessen schenkt. Het herinnert ons eraan dat we niet almachtig zijn, zoals de samenleving ons soms wil doen geloven, maar beperkt, kwetsbaar en hulpbehoevend. En in de inspanning van de weg ontdekken we wie we werkelijk zijn: geliefde kinderen die om vooruit te gaan een ander nodig hebben, de Ander, die ondersteunt, begeleidt en met ons meewandelt.
Niemand redt zichzelf alleen, net zoals niemand alleen de weg van het leven kan bewandelen. De weg leert ons dat de ander geen vijand is om je tegen te verdedigen, maar een broeder om te verwelkomen, want echte pelgrims ontdekken vroeg of laat dat er een God is die zich Vader laat noemen en die graag met de mens wandelt.
Het doel van de pelgrimstocht is namelijk geen plaats, maar een ontmoeting: die met een gezicht, een persoon, onze Heer Jezus Christus. En terwijl we naar Hem toe gaan, merken we dat Hij ons al tegemoet is gekomen en met ons meewandelt; Hij ademt onze lucht, is aanwezig aan onze tafel, verlicht onze glimlach, draagt met ons de last van de dagen. Hij, de Zoon van God, neemt ons bij de hand en leidt ons naar het huis van de Vader, waar onze stappen hun vervulling vinden.
Moge ook jij, zoals Franciscus van Assisi en zoals zoveel heilige pelgrims van alle tijden en plaatsen, de Heer ontmoeten op de weg die je gaat bewandelen. Vraag om ogen die in staat zijn de aanwezigheid van de Vader te herkennen in de inspanning en de schoonheid die de weg je zal bieden. Je hart zal Hij verwarmen!
Goede reis, pelgrim!