HomeKapucyniDuchowość

Duchowość

Życie zakonników kapucyńskich jest bogate w wielu wymiarach połączonych w mądrej harmonii, które można streścić w następujących punktach:

Życie modlitwy

Życie kapucynów łączy kontemplację i działanie w rytmie dziennym, który mądrze przeplata czas między kontemplacją a zaangażowaniem apostolskim. W ten sposób całe ich życie jest przeniknięte duchem apostolskim, a całe ich działanie apostolskie jest kształtowane przez ducha modlitwy. Modlitwa myślna jest duchowym nauczycielem kapucynów: w tradycji Zakonu modlitwa jest afektywna i sercowa, przeżywana jako oddech miłości, który rodzi się z poruszenia Ducha Świętego, wsłuchując się w głos Boga, który przemawia do serca i prowadzi do intymnego doświadczenia Boga żywego. W modlitwie kapucyn uczy się wychodzić z własnej miłości, aby żyć miłością Chrystusa dla dobra wszystkich ludzi. Rozpalony miłością Chrystusa, kontempluje Go w pokorze Wcielenia i Krzyża, aby iść Jego śladami w tym świecie.

«W Nim, który jest Panem Bogiem wszechmogącym, Ojcem i Synem, i Duchem Świętym, miejmy zawsze stałe mieszkanie i pobyt». (Reguła św. Franciszka, FF 61)

«Strzeżmy się złośliwości i przebiegłości szatana, który pragnie, aby człowiek nie miał umysłu i serca zwróconego ku Panu Bogu».  (Reguła św. Franciszka, FF 59)

«Bracia niech nie gaszą ducha świętej modlitwy i pobożności, któremu powinny słu yć wszystkie inne rzeczy doczesne».  (Reguła św. Franciszka, FF 88).

Życie z braterstwie

Kapucyni nie żyją jako jednostki, ale są zjednoczeni w braterstwie. Jako bracia dani sobie nawzajem przez Pana i obdarzeni różnymi darami, przyjmują siebie nawzajem z wdzięcznością. Dlatego, gdziekolwiek żyją, zjednoczeni w imię Jezusa, są jednym sercem i jedną duszą, nieustannie dążąc do większej doskonałości. Kochają się nawzajem z całego serca, znosząc wzajemnie swoje winy i ciężary, ćwicząc się nieustannie w miłości Boga. Jako dzieci jednego Ojca czują się braćmi wszystkich ludzi, bez żadnej dyskryminacji. Wychodząc naprzeciw wszystkim stworzeniom w duchu braterskim, nieustannie oddają Bogu, który jest źródłem wszelkiego dobra, chwałę stworzenia. Promują autentyczne relacje braterskie między ludźmi i narodami, aby świat żył jako jedna rodzina pod spojrzeniem Stwórcy.

«Każdy niech kocha i karmi swego brata, jak matka kocha i karmi swoje dziecko, w tych sprawach, w których Bóg daje mu łaskę». (Reguła św. Franciszka, FF 32)

«Niech każdy z ufnością wyjawia swoje potrzeby drugiemu, bo jeśli matka kocha i karmi swego cielesnego syna, o ileż staranniej należy kochać i karmić swego duchowego brata?». ((Reguła św. Franciszka, FF 91)

«Niech wszyscy bracia nie mają władzy ani panowania, zwłaszcza między sobą». (Reguła św. Franciszka, FF 19).

Życie biedzie

Kapucyni żyją trzeźwo, wolni od zbytku. Podobnie jak święty Franciszek, zachwycają się pięknem Boga, który jest pokorą, cierpliwością i cichością, objawiającą się w pokorze Wcielenia i w miłości Męki Pańskiej. Zakochani w Chrystusie ubogim i pokornym, sami dokonują wyboru ubóstwa, aby naśladować nagiego, ukrzyżowanego Pana. Ewangeliczna idea ubóstwa skłania Franciszka do pokory serca i radykalnego wyzbycia się siebie, do współczucia dla ubogich i słabych oraz do dzielenia ich życia. W serdecznym przylgnięciu do intuicji swego założyciela, jako pielgrzymi i obcy na tym świecie, kapucyni pragną naśladować ubóstwo Pana Jezusa Chrystusa w prostocie życia i radosnej surowości, w sumiennej pracy, w zaufaniu do Opatrzności i w miłości do ludzi.

«Bracia niech niczego sobie nie przywłaszczają, ani domu, ani miejsca, ani niczego innego. A jako pielgrzymi i obcy na tym świecie, służąc Panu w ubóstwie i pokorze, niech z ufnością idą po jałmużnę i niech się nie wstydzą, bo Pan ze względu na nas stał się ubogim na tym świecie». (Reguła św. Franciszka, FF 90)

«Zwracajmy wszystkie dobra Panu Bogu, najwyższemu i najwyższemu, uznajmy, że wszystkie dobra są Jego i dziękujmy Mu za wszystkie, od którego pochodzi wszelkie dobro». (Reguła św. Franciszka, FF 49)

«Patrzcie, bracia, na pokorę Boga i otwórzcie przed Nim wasze serca; uniżajcie się i wy, abyście zostali przez Niego wywyższeni. Nie zatrzymujcie nic z siebie dla siebie, aby Ten, który ofiaruje się wam całkowicie, mógł przyjąć was wszystkich». (Św. Franciszek, List do całego Zakonu, FF 221).

Życie mniejszości

Kapucyni nie chcą być ponad innymi i zajmować wysokich stanowisk, ale chcą być “mniejsi”, poniżej wszelkiej hierarchii władzy, z dala od logiki świata, posiadania, władzy i samozadowolenia. Syn Boży, ich wzór i przewodnik, nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służyć i oddać swoje życie dla zbawienia wszystkich. Jego uniżenie utrwala się w sakramencie Eucharystii, gdzie codziennie uniża się, przychodząc do ludzi w pokornej postaci. Dlatego kapucyni chcą podążać pokorną drogą, którą wskazał im Chrystus i jego sługa Franciszek. Chętnie prowadzą swoje życie braterskie, bardziej zbliżając się do ludzi, a zwłaszcza do ubogich, dzieląc z wielką miłością ich trudy i pokorny stan. Pomagają im w ich potrzebach materialnych i duchowych, a swoim życiem, czynami i słowami starają się o ich rozwój ludzki i chrześcijański.

«Gdy byłem w grzechu, widok trędowatych wydawał mi się zbyt gorzki, ale sam Pan wprowadził mnie między nich i okazałem im miłosierdzie. A gdy się od nich odwróciłem, to, co wydawało mi się gorzkie, przemieniło się w słodycz umysłu i ciała. A potem pozostałem jeszcze chwilę i opuściłem świat». (Św. Franciszek, Testament, FF 110)

«Wszyscy bracia niech starają się naśladować pokorę i ubóstwo Pana naszego Jezusa Chrystusa… I niech się cieszą, kiedy przebywają wśród ludzi mało znaczących i wzgardzonych, wśród ubogich i słabych, chorych i trędowatych, wśród żebraków na drogach». (Reguła św. Franciszka, FF 29)

«Nie powinniśmy nigdy pragnąć wynosić się ponad innych, ale raczej być sługami i poddanymi wszystkich ludzi ze względu na Boga». (Św. Franciszek, List do wiernych, FF 199).

Życie głoszące Ewangelię

Pierwszą misją brata kapucyna nie jest dokonywanie wielkich, majestatycznych i doniosłych dzieł, ale życie ewangelią w świecie w prawdzie, prostocie i radości. Kapucyni traktują wszystkich z szacunkiem i poważaniem, zawsze proponując spotkanie, słuchanie i dialog. Pragną, aby Słowo Boże zostało wyryte w ich sercach, aby już nie oni żyli, ale Chrystus żył w nich i aby byli przynagleni do mówienia z obfitości miłości. Głoszą więc Chrystusa przede wszystkim swoim życiem i czynami, a gdy to się Panu podoba, także słowami. Są dyspozycyjni dla misji, aby nieść głoszenie Ewangelii wszystkim ludziom bliskim i dalekim, tak aby każdy człowiek mógł usłyszeć dobrą nowinę Ewangelii, odkryć, że jest nieskończenie kochany przez Boga i odpowiedzieć na Boże wezwanie, realizując w pełni swoje powołanie miłości.

«Ponieważ jestem sługą wszystkich, jestem zobowiązany służyć wszystkim i podawać wonne słowa mojego Pana». (Franciszek, List do wiernych, FF 180)

«Niech wszyscy bracia głoszą naukę przez swoje dzieła». (Reguła św. Franciszka, FF 46)

«Brońmy się przed mądrością tego świata i przed roztropnością ciała. Duch ciała bowiem chce i troszczy się bardzo o posiadanie słów, ale mało o wprowadzanie ich w czyn, i nie szuka wewnętrznej religijności ducha, ale chce i pragnie religijności, która ukazuje się ludziom na zewnątrz». (Reguła św. Franciszka, FF 48)

Shopping Basket
Apri per chattare
1
Scrivimi un messaggio
Ciao Fratello/Sorella
Come posso aiutarti?